Dzięki wirtualizatorowi można uruchomić dowolny system operacyjny bezpośrednio na pulpicie, jak każdy inny program, a tym samym bezpiecznie przetestować nowe systemy, kontynuować korzystanie ze starszego oprogramowania na starych wersjach systemu Windows lub przetestować jeszcze nieznane oprogramowanie z drugim systemem Windows bez użycia rzeczywistego systemu operacyjnego. W poniższym artykule wyjaśniamy , czym jest maszyna wirtualna, do jakich celów nadaje się użycie maszyny wirtualnej i o jakich darmowych wirtualizatorach powinieneś wiedzieć, aby móc korzystać z maszyny wirtualnej pod Windows 10.

1. co to jest maszyna wirtualna?

W większości przypadków na komputerze PC instalowany jest system operacyjny, a następnie wykonywane są w nim programy. Jeśli teraz chcesz zainstalować inny system operacyjny, na przykład dystrybucję Linuksa lub dodatkowo inną wersję Windows, należy skonfigurować menedżera rozruchu, który oferuje wybór, jaki system operacyjny ma być uruchamiany podczas startu systemu. Cała procedura jest nie tylko czasochłonna i podatna na błędy, ale również nie jest już potrzebna.

Od wielu lat istnieją tzw. wirtualizatory, właściwie nazywane hiperwizorami, dla systemów Windows, Mac OS i Linux. Programy te umożliwiają uruchomienie maszyny wirtualnej (VM) na systemie hosta w izolacji, tak jakby znajdowała się ona na fizycznym komputerze.

Maszyna wirtualna w zasadzie działa jak każdy inny program na pulpicie i może być wyświetlana jako okno lub na pełnym ekranie. Naciśnięcia klawiszy i ruchy myszy są „uwięzione“ w maszynie wirtualnej, jeśli użytkownik ma fokus w tym oknie lub jeśli fokus zostanie zmieniony z systemu rzeczywistego na wirtualny za pomocą kombinacji klawiszy.

W maszynie wirtualnej można zainstalować w zasadzie wszystko, co byłoby wykonalne na prawdziwym sprzęcie. Niezależnie od tego, czy jest to stary Windows XP, Linux, BSD, Solaris, OS/2, MacOS X czy najnowszy insider build Windows 10: wszystkie systemy operacyjne działają w maszynie wirtualnej tak, jakby były zainstalowane na prawdziwym systemie, pod warunkiem, że wirtualizator obsługuje również systemy gości, co jest bardzo zróżnicowane. W celu uzyskania lepszej kompatybilności wirtualizatory VMWare i VirtualBox oferują rozszerzenia, które należy zainstalować w systemie gościa, tak aby np. USB 3.0 lub przełączanie się do systemu gościa było możliwe wyłącznie za pomocą fokusu myszy.

1.1 Jak działa hypervisor

Hiperwizor wykorzystuje moc obliczeniową i pamięć systemu hosta, dzięki czemu nie ma prawie żadnych wad wydajnościowych, o których warto wspomnieć, w porównaniu do wykonania na prawdziwym systemie. Moc obliczeniowa procesora i przydział pamięci RAM mogą być regulowane w wirtualizatorach.

Jedynie interfejs graficzny jest wąskim gardłem, dlatego też wykorzystanie maszyn wirtualnych nie nadaje się do skomplikowanych graficznie gier.

1.2 Sprzęt maszyny wirtualnej można dostosować do własnych potrzeb

Każdy z przedstawionych poniżej wirtualizatorów oferuje wiele możliwości dostosowania wyposażenia maszyny wirtualnej do własnych potrzeb.

Na przykład, można użyć własnej partycji jako dysku lub wirtualnego dysku, który jest w zasadzie tylko plikiem na dysku twardym. Wiele formatów plików wirtualnych dysków twardych różnych wirtualizatorów jest ze sobą kompatybilnych.

VirtualBox używa formatu plików VDI, VMDK jest formatem plików VMWare, a Hyper-V opiera się na VHD, który z kolei nawet sam Windows używa do wirtualnych dysków twardych. VMWare potrafi czytać nośniki danych VHD. Istnieją jednak również konwertery, takie jak Starwind V2V Converter, które mogą konwertować VHD na VMDK i odwrotnie.

Tworzenie wirtualnych dyskówna SSD: Wirtualne nośniki danych maszyn wirtualnych szczególnie dobrze czują się na dysku SSD w systemie Windows, ponieważ ewentualna fragmentacja pliku nie oznacza utraty wydajności, a dyski SSD domyślnie czytają i zapisują znacznie szybciej niż zwykłe dyski twarde.

Zmiany w systemie plików są w razie potrzeby zarządzane w migawkach. Na przykład, jeśli chcesz wypróbować nowe programy w maszynie wirtualnej, najpierw utwórz migawkę przed instalacją. Po zakończeniu testu można zresetować system operacyjny w maszynie wirtualnej do migawki, co spowoduje odrzucenie wszystkich zmian wprowadzonych później.

Optyczne nośniki danych mogą być używane w maszynie wirtualnej w taki sam sposób jak wirtualne nośniki danych w postaci plików ISO, które są często oferowane do pobrania dla systemów live różnych dystrybucji Linuksa i umożliwiają bezpośrednie korzystanie z gotowego Linuksa bez czasochłonnej instalacji.

Urządzenia USB, które są podłączone do systemu hosta, mogą zostać przekazane do maszyny wirtualnej podczas pracy i można z nich korzystać bez żadnych problemów.

1.3 Sieci maszyn wirtualnych

Dla połączenia sieciowego można wybrać w wirtualizatorach czy.

• system-gość nie powinien otrzymywać połączenia sieciowego,
• możliwa jest tylko komunikacja sieciowa pomiędzy systemem gościa a systemem gospodarza
• połączenie sieciowe systemu-gościa odbywa się poprzez „NAT“ i klient nie otrzymuje w ten sposób własnego IP na zewnątrz,
• ustawiony jest „tryb mostu“, w którym system gościa zachowuje się jak normalny komputer PC, tzn. otrzymuje własny adres IP z routera i zachowuje się jak każdy inny komputer w sieci.

Te ustawienia sieciowe pozwalają określić, w jaki sposób maszyna wirtualna jest połączona z siecią, w zależności od obszaru zastosowania.

Nasza rada: Dla większości przypadków użycia właściwym wyborem powinien być „NAT“. Jeśli natomiast chcesz zintegrować system operacyjny w maszynie wirtualnej z siecią jak pełnoprawny komputer PC, a także uruchomić na nim usługi serwerowe (serwer WWW, serwer pocztowy, serwer gier), lepszym wyborem będzie tryb „Bridge „. W tym trybie można również testować bardziej złożone scenariusze sieciowe bez konieczności posiadania kilku prawdziwych komputerów PC.

Folder współdzielony ułatwia wymianę danych między maszyną wirtualną a systemem głównym. Możesz użyć go do określenia lokalnego folderu, który jest udostępniany w systemie wirtualnym jako folder sieciowy. Dostęp do folderu z systemu rzeczywistego może być również ustawiony jako „tylko do odczytu“, na przykład w celu uniemożliwienia wirusowi z systemu gościa zaatakowania systemu gospodarza.

2. obszary aplikacji dla maszyny wirtualnej w Windows 10

2.1 Wiele systemów operacyjnych jednocześnie pod Windows

Najczęstszym zastosowaniem maszyn wirtualnych jest prawdopodobnie uruchamianie różnych systemów operacyjnych, nawet jednocześnie. Można za jej pomocą zainstalować dystrybucję Linuksa jako kolejny system operacyjny z Windows 10 lub uruchomić obraz ISO systemu live bezpośrednio w maszynie wirtualnej, co oszczędza konieczność instalacji systemu operacyjnego.

W ten sposób można bezpiecznie wypróbować i pracować z wieloma różnymi systemami operacyjnymi pod Windows 10 bez większego wysiłku.

2.2 Uruchamianie starszych systemów Windows, takich jak Windows XP pod Windows 10

Innym obszarem zastosowania jest wirtualizacja starszych wersji systemu Windows. W ten sposób można nadal korzystać z programów, które polubiliśmy, a które nie działają już na nowszych wersjach, takich jak Windows 10.

Można na przykład zainstalować Windows XP w maszynie wirtualnej i korzystać tam z programów, które nie działałyby już pod nowszymi wersjami Windows. Starszy sprzęt USB, taki jak skanery, drukarki lub system telefoniczny ISDN, można również w niektórych przypadkach przywrócić do życia, instalując po prostu oprogramowanie sterownika w starym systemie wirtualnym.

Sklonuj prawdziwy system do użytku wirtualnego: Istnieje kilka, darmowych programów, które klonują prawdziwy system operacyjny tak, aby nadal mógł być używany w maszynie wirtualnej. Jest to szczególnie praktyczne, jeśli chcesz uaktualnić do nowego systemu operacyjnego, ale chcesz zachować poprzedni system. Bardzo dobre doświadczenia mamy z darmowym VMware vCenter Converter, który obsługuje nie tylko formaty samego producenta VMware, ale także VirtualBoxa czy Hyper-V.

2.3 Testowanie nowych buildów Windows 10 lub wersji testowych Windows Server

I odwrotnie, można również bezpiecznie testować nowe wersje systemu Windows, takie jak aktualizacje funkcji systemu Windows 10, które są wydawane co sześć miesięcy, w maszynie wirtualnej, zanim nowy build systemu Windows 10 zostanie zainstalowany na prawdziwym systemie.

Wersje trailowe systemu Windows 10 lub Windows Server oferowane bezpłatnie przez firmę Microsoft można bez problemu testować w maszynie wirtualnej przez określony czas.

Wielokrotne użycie legalne? Licencja Windows może być zainstalowana tylko na jednym systemie, niezależnie od tego, czy jest to system rzeczywisty czy wirtualny. Starsze licencje Windows, których nie używasz już jako prawdziwego systemu, mogą więc być legalnie uruchamiane wirtualnie. Nie byłoby jednak legalne używanie klucza licencyjnego Windows dla systemu wirtualnego i rzeczywistego. Jeśli mimo wszystko spróbujesz to zrobić, mogą wystąpić problemy z aktywacją. W takim przypadku istnieją renomowani dealerzy, którzy sprzedają licencje używanych wersji Windows po niskich cenach.

2.4 Bezpieczne testowanie nowego oprogramowania

Wirtualny Windows oferuje możliwość bezpiecznego przetestowania nowych programów lub tych nieznanego pochodzenia z Internetu najpierw w środowisku wirtualnym. Pomaga w tym funkcja snapshot wirtualizatora. Jeśli utworzysz snapshot przed instalacją, wszystkie zmiany są później odrzucane po zresetowaniu systemu do snapshota.

Dzięki tej metodzie testowej nie ma ryzyka, że prawdziwy system zostanie w jakikolwiek sposób uszkodzony przez instalację lub pozostałości po deinstalacji.

2.5 Ochrona przed atakiem wirusów

Nawet w przypadku „wypraw przez ciemne zakamarki internetu“ maszyna wirtualna zapewnia wystarczającą ochronę, jeśli jest prawidłowo skonfigurowana (NAT, brak folderu wymiany z uprawnieniami do zapisu). Każdy wirtualizator jest tak skonfigurowany, że zmiany w systemie są odrzucane przy zamykaniu, jeśli nie zgadzasz się na przejęcie.

PC-Welt sprawdził, jak bezpieczny jest wirtualny komputer i czy możliwe jest „przebicie się“ wirusów na system hosta. Ich wniosek jest następujący: o ile sam wirtualizator jest aktualizowany, a maszyna wirtualna jest całkowicie odizolowana, przeskoczenie wirusa z systemu gościa na system gospodarza powinno być bardzo mało prawdopodobne.

Co więcej, zainfekowany wirtualny system operacyjny zostanie na życzenie użytkownika przywrócony do stanu sprzed uruchomienia, gdy zostanie wyłączony, a wszelkiego rodzaju zmiany zostaną odrzucone.

3. te maszyny wirtualne są dostępne bezpłatnie dla użytkowników domowych.

Rynek rozwiązań do wirtualizacji systemów operacyjnych rośnie i odgrywa coraz większą rolę, zwłaszcza w przypadku usług serwerowych w chmurze, co pokazują oferty Microsoftu z Azure, VMWare Cloud czy inne rozwiązania z Infrastructure as a Service (IaaS).

Na potrzeby tego artykułu ograniczymy się jednak do rozwiązań desktopowych pod Windows, które są dostępne bezpłatnie.

Wirtualizacja Androida: Jeśli chcesz uruchomić Androida na desktopie, istnieją dwa rozwiązania – darmowy Andy OS Android Emulator oraz BlueStacks App Player – które pozwalają na testowanie aplikacji w wirtualnym środowisku przed zainstalowaniem ich na smartfonie.

3.1 Microsoft Hyper-V

Hyper-V to darmowy wirtualizator firmy Microsoft, który od Windows 8 jest zawarty w systemie operacyjnym jako technologia Hyper-V, więc jest również zawarty w Windows 10 lub Windows Server 2016 lub Windows Server 2019. Kolejnym wymaganiem jest 64-bitowy procesor z funkcją Second Level Address Translation (SLAT), którą obsługują wszystkie nowoczesne procesory.

Hyper-V tylko z edycji Pro: Desktopowe systemy operacyjne od Microsoftu są dostępne w różnych edycjach. Windows 10 Home nie ma wszystkich funkcji, które są dostępne tylko w Windows 10 Pro lub Windows 10 Enterprise. Hyper-V jest jedną z funkcji, które Microsoft udostępnia tylko z Windows 10 Pro. Pełny przegląd różnic między edycjami można znaleźć w naszym artykule Wersje systemu Windows 10: porównanie różnych edycji i wersji systemu Windows 10.

3.1.1 Jak zainstalować Hyper-V w systemie Windows 10

Aby korzystać z Hyper-V, należy go najpierw zainstalować jako funkcję opcjonalną. Najprostszym sposobem na to jest wejście w „Funkcje systemu Windows“ w menu startowym systemu Windows 10.

Wyszukiwanie przywołuje sekcję „Aktywuj lub dezaktywuj funkcje systemu Windows“ w panelu sterowania, do której w przeciwnym razie musiałbyś uzyskać dostęp poprzez ustawienia w sekcji „Aplikacje“. Tam znajdziesz link tekstowy „Programy i funkcje“ w obszarze „Apps & Features“ po prawej stronie.

Prowadzi to do klasycznego Panelu sterowania w sekcji „Programy i funkcje“. Znajdziesz tam również linki do „Aktywuj lub dezaktywuj funkcje systemu Windows“.

Tutaj można następnie aktywować Hyper-V pod Windows 10.

Komunikat o błędzie z VMware Workstation i innymi wirtualizatorami: jeśli aktywujesz Hyper-V pod Windows, to koliduje on z innymi wirtualizatorami, takimi jak VMware Workstation czy VirtualBox. Jedynym remedium jest albo wyłączenie Hyper-V lub innego wirtualizatora, co opisuje nasza wskazówka VMware Workstation i inne wirtualizatory nie są kompatybilne z Device/Credential Guard, albo tymczasowe wyłączenie Hyper-V za pomocą narzędzia Hyper-V Switch, dopóki chcemy korzystać z innego wirtualizatora.

3.1.2 Jak rozwiązać ewentualne komunikaty o błędach podczas uruchamiania Hyper-V

Po instalacji, w menu Start systemu Windows 10 znajdziesz Hyper-V Manager i Hyper-V Quick Start.

Pomimo instalacji brakuje programów Hyper-V lub hypervisor nie jest uruchomiony: Jeśli zainstalowałeś Hyper-V i narzędzia do zarządzania nim w sposób opisany powyżej, ale Hyper-V nadal brakuje w menu Start, wprowadź następujące polecenie w PowerShell systemu Windows 10 jako administrator (WIN+X):

Enable-WindowsOptionalFeature -Online -FeatureName Microsoft-Hyper-V -All.

Po ponownym uruchomieniu, Hyper-V powinien być wtedy dostępny.

Jeśli podczas uruchamiania maszyny wirtualnej z Hyper-V otrzymasz komunikat o błędzie, że hypervisor nie jest uruchomiony, brakuje wpisu w bootloaderze systemu Windows 10. Aby temu zaradzić, uruchom wiersz poleceń CMD jako administrator, a następnie wprowadź następujące polecenie:

bcdedit /set hypervisorlaunchtype auto

Po ponownym uruchomieniu, Hyper-V powinien wtedy działać.

3.1.3 Ustawienie i konfiguracja maszyny wirtualnej z Hyper-V

Za pomocą szybkiego tworzenia Hyper-V można wybrać nowy system wirtualny. Kreator wyświetla tylko środowisko programistyczne Windows 10 oparte na wersji ewaluacyjnej Windows 10 Enterprise i dwóch wersjach Ubuntu.

Można jednak wybrać obrazy ISO z innych systemów poprzez „Lokalne źródło instalacji“. Następujące systemy są obsługiwane jako systemy operacyjne gości w Hyper-V: Windows od Visty, a także Ubuntu, FreeBSD, SUSE, CentOS i Red Hat Enterprise Linux. Można również zainstalować inne systemy, ale nie ma gwarancji bezbłędnego wykonania.

Jedną z przykrości już podczas konfiguracji jest fakt, że Hyper-V nie może montować obrazów ISO, które nie są przechowywane lokalnie. Pliki ISO z dysków sieciowych są akceptowane, ale setup kończy się wtedy komunikatem o błędzie.

Z drugiej strony, setup jest bardzo szybki, zwłaszcza dla Windows 10. Po utworzeniu można jeszcze edytować ustawienia maszyny wirtualnej.

Specjalną cechą Hyper-V jest dynamiczne zarządzanie pamięcią. Tutaj definiujesz minimalną i maksymalną wartość. Hyper-V wykorzystuje wtedy pamięć dynamicznie i nie blokuje jej bezpośrednio przy uruchamianiu maszyny wirtualnej. Jest to szczególnie praktyczne w przypadku jednoczesnego uruchomienia kilku maszyn wirtualnych. Dostępna pamięć całkowita nie jest całkowicie pobierana z systemu hosta.

Zarządzanie siecią jest nieco bardziej skomplikowane w porównaniu do VMWare Workstation Player i VirtualBox. Możesz korzystać tylko z wirtualnego przełącznika, który odpowiada technologii NAT. Jeśli chcesz skonfigurować inne połączenia sieciowe, takie jak połączenie mostkowe, musisz najpierw utworzyć nowy wirtualny przełącznik poprzez Hyper-V Manager.

Korzystanie z maszyn wirtualnych jest w zasadzie utrzymane w prostocie. Można uruchomić, zatrzymać i wstrzymać maszynę wirtualną poprzez pasek z ikonami. Snapshoty nazywane są w Hyper-V punktami kontrolnymi, ale służą też do tworzenia pośrednich etapów systemu, do których można w każdej chwili wrócić.

Pliki i zawartość mogą być wymieniane za pomocą udziałów, przeciągania i upuszczania, a nawet za pomocą schowka, o ile Hyper-V obsługuje to w systemie-gościu.

Z kolei konsola administracyjna Hyper-V Manager wymaga nieco przyzwyczajenia. Widać tu wyraźnie, że aplikacja pochodzi przede wszystkim z obszaru serwerowego i została zaprojektowana do jednoczesnego uruchamiania wielu różnych maszyn wirtualnych.

W przeciwieństwie do VMWare Workstation Player czy VirtualBox, rozwiązanie Hyper-V w zakresie korzystania z dodatkowych urządzeń przez USB jest dość niewygodne. Najpierw należy aktywować tryb sesji rozszerzonej dla serwera i maszyny wirtualnej. W drugim kroku należy następnie wybrać lokalne zasoby, które mają być używane w maszynie wirtualnej poprzez opcje podczas łączenia się z nią.

Poniższy film ponownie opisuje jak stworzyć maszynę wirtualną w Hyper-V pod Windows 10.

https://www.youtube.com/watch?v=NrkCzkdMQkg

3.2 VMWare Workstation Player

Firma VMWare istnieje na rynku ze swoimi produktami od wielu lat i oferuje dwa w zasadzie identyczne produkty dla desktopów: VMWare Workstation Player i VMWare Workstation Pro. Różnica polega na zakresie funkcji i cenie.

VMware Workstation Player jest darmowy do użytku prywatnego, ale brakuje mu niektórych funkcji, takich jak migawki czy jednoczesne wykonywanie kilku maszyn wirtualnych. Pełny przegląd obu edycji można znaleźć w porównaniu VMWare Workstation Player i Workstation Pro na stronie głównej producenta.

Mimo pewnych ograniczeń, a przede wszystkim brakujących snapshotów, VMWare Workstation jest dobrym wirtualizatorem nawet w darmowej edycji Player. Obsługa jest wzorowa, niestety tylko z angielskim interfejsem.

Konfigurowanie nowych maszyn wirtualnych nie stanowi problemu w Workstation Player. Użytkownik podaje ścieżkę do pliku ISO i VMWare Workstation Player sam instaluje system operacyjny lub instaluje system operacyjny z pliku ISO.

VMWare oferuje najszersze wsparcie systemów operacyjnych. Windows 3.1 do Windows 10, prawie wszystkie dystrybucje Linuksa, a także inne systemy takie jak MS-DOS, FreeBSD, Netware czy Solaris mogą być uruchamiane jako system-gość w VMWare Workstation Player.

Dostęp do urządzeń CD/DVD, drukarki czy USB możliwy jest poprzez pasek ikon w górnej części okna. Urządzenia podłączone do systemu hosta można podłączyć do VM poprzez funkcję „Connect“.

Narzędzia VMWare, rozszerzenia dla systemu gościa, poprawiają interakcję pomiędzy systemem gospodarza i gościa poprzez instalację specjalnych sterowników dla sprzętu. Narzędzia są dostępne dla wielu systemów operacyjnych i mogą być zainstalowane w maszynie wirtualnej poprzez „Player“ -> „Manage“.

Specjalną cechą VMWare Workstation jest tryb Unity. Jeśli zainstalowane są rozszerzenia dla systemu operacyjnego gościa i włączony jest tryb wyświetlania Unity, programy uruchomione w maszynie wirtualnej mogą być wyświetlane na pasku zadań systemu gospodarza jak normalne programy.

Poniższy film wyjaśnia, jak zainstalować system gościa w VMWare Workstation Player.

3.3 Oracle VirtualBox

VirtualBox również ma długą historię i z czasem miał różnych właścicieli, obecnie należy do firmy Oracle. Oprogramowanie jest darmowe i dostępne za darmo, ale tylko pakiet do rozszerzeń dla gości jest darmowy do użytku prywatnego lub tylko dla instytucji edukacyjnych, inne obszary zastosowań wymagają licencji na to. Oprogramowanie do wirtualizacji jest dostępne dla systemów Windows, Mac OS, jak również Linux. MS-DOS, Windows 3.1 do Windows 10, większość dystrybucji Linuksa, Solaris, BSD, OS/2 i Mac OS X są obsługiwane jako systemy gościnne.

Interfejs użytkownika został znacznie poprawiony w wersji 6 i nie jest lepszy ani gorszy niż w VMWare Workstation Player. Użytkownik może również założyć nową maszynę wirtualną w VirtualBox za pomocą kreatora i zdefiniować tutaj liczne ustawienia konfiguracyjne, takie jak dysk twardy, optyczny nośnik danych lub plik ISO, pamięć główna, sieć, USB, folder współdzielony do wymiany z systemem hosta i wiele innych.

W przypadku niektórych funkcji, takich jak USB 3.0, foldery współdzielone, lepsza rozdzielczość grafiki czy automatyczne „łapanie myszy“ po przesunięciu jej do okna maszyny wirtualnej, należy najpierw zainstalować w systemie gościa pakiet Oracle VM VirtualBox Extension Pack – analogicznie do VMWare Tools. Jest to możliwe poprzez „Devices“ -> „Insert Guest Extensions“.

VirtualBox może również wiązać z systemem gościa sprzęt podłączony do systemu gospodarza, na przykład pamięci USB lub inny, zewnętrzny sprzęt. Służą do tego również przyciski znajdujące się w dolnej części maszyny wirtualnej.

Schowek w VirtualBox: Aby aktywować schowek pomiędzy VirtualBox a systemem gospodarza, należy w ustawieniach maszyny wirtualnej w Ogólne -> Zaawansowane aktywować domyślne ustawienie z „nieaktywnego“ na jedno z możliwych „host to guest“, „guest to host“ lub „dwukierunkowy“. Przeciąganie i upuszczanie pomiędzy gościem a gospodarzem może być również aktywowane w tym menu.

Snapshoty nazywane są w VirtualBoxie punktami backupu i mogą być w każdej chwili tworzone, usuwane lub klonowane. Tak więc w VirtualBoxie możliwe jest również utworzenie punktu zapasowego przed dokonaniem większych zmian, takich jak instalacja nowego oprogramowania lub sterowników i w razie potrzeby przywrócenie systemu do tego punktu.

Poniższy film szczegółowo wyjaśnia, jak skonfigurować VirtualBox i uruchomić w nim np. Windows 10 jako maszynę wirtualną.

4 Nasze rekomendacje dla wirtualizatorów na desktopie

Każdy z przedstawionych tu wirtualizatorów nadaje się do emulacji popularnych systemów operacyjnych. Zaletą Hyper-V jest bezpośrednia integracja z systemem operacyjnym, a także dynamiczne zarządzanie pamięcią, co jest szczególnie przydatne, gdy kilka maszyn wirtualnych jest aktywnych w tym samym czasie. Z drugiej strony wirtualizator Microsoftu nie jest zbyt elegancki w obsłudze i może przytłoczyć początkujących użytkowników.

VirtualBox i VMWare Workstation Player są natomiast znacznie bardziej przyjazne dla początkujących użytkowników pod względem interfejsu i koncepcji obsługi, a także oferują ogólnie większy komfort niż rozwiązanie Microsoftu. Jednak brak funkcji snapshot w VMWare Workstation Player znacznie dewaluuje to, co samo w sobie jest bardzo dobrym rozwiązaniem VM, tak że VirtualBox jest prawdopodobnie lepszym wyborem dla większości użytkowników.