Dzięki Oracle VirtualBox i VMware Player istnieją dwa łatwe w użyciu wirtualizatory dla użytkowników prywatnych, które są dostępne dla systemu Windows 10, Linux i częściowo również dla Maca . W poniższym artykule przedstawiamy zalety i wady obu platform wirtualizacyjnych i dajemy rekomendację, który z tych dwóch programów lepiej nadaje się dla użytkowników prywatnych.

1. obszary zastosowania wirtualizatorów

Dzięki wirtualizatorowi można uruchomić prawie każdy system operacyjny w środowisku wirtualnym, bez np. konieczności wcześniejszego dostosowania środowiska uruchomieniowego lub ryzyka uszkodzenia prawdziwego systemu. Typowe zastosowania maszyn wirtualnych (VM) to zainstalowane systemy operacyjne do testowania oprogramowania, używanie starszych systemów operacyjnych, takich jak Windows XP w maszynie wirtualnej lub przeglądanie jednej z wielu dystrybucji Linuksa jako live CD.

Nawet sam Microsoft legalnie oferuje wszystkie popularne wersje Windows od Windows 7 do Windows 10 jako maszyny wirtualne do testów, które można bez problemu uruchomić za pomocą wszystkich popularnych wirtualizatorów.

2 VirtualBox i VMware Player są dostępne dla tych platform

Oracle VirtualBox jest dostępny do pobrania za darmo dla Windows, MacOS X, wielu dystrybucji Linuksa i Solarisa. Z kolei VMware Workstation Player jest dostępny tylko dla systemów Windows i Linux. VMware Fusion to wirtualizator dla użytkowników komputerów Mac , ale nie jest on darmowy. Standardowa licencja VMware Fusion dla Maca kosztuje 88,95 euro.

Jednak oba produkty są darmowe tylko do użytku prywatnego. Płatna wersja VMware Player nazywa się VMware Workstation Pro i kosztuje 165,95 euro, ale oferuje więcej funkcji, takich jak snapshoty, szyfrowane maszyny wirtualne czy połączenie z serwerem VMware. Porównanie VMware Workstation Player i Workstation Pro można znaleźć na stronie głównej producenta.

W przypadku VirtualBox sytuacja jest nieco bardziej skomplikowana. Zasadniczo Oracle oferuje VirtualBox bezpłatnie i publikuje wirtualizator na licencji GNU General Public License (GPL) w wersji 2. Z kolei opcjonalny pakiet rozszerzeń (VirtualBox guest extensions) podlega licencji Personal Use and Evaluation License (PUEL). Do komercyjnego wykorzystania rozszerzenia dla gości wymagana jest więc licencja. Nie zawsze jest jasne, kiedy istnieje możliwość komercyjnego wykorzystania, zwłaszcza w sektorze edukacyjnym.

3 VirtualBox vs VMware – funkcje i różnice

Oba wirtualizatory działają na tej samej zasadzie i wykorzystują hypervisor typu 2, który działa jako oddzielna warstwa pomiędzy systemem operacyjnym (hostem) a maszynami wirtualnymi. Hiperwizor zapewnia każdej maszynie wirtualnej wirtualny komputer i pośredniczy między wirtualną maszyną wirtualną a systemem operacyjnym na komputerze-hoście.

Hiperwizor przejmuje wtedy pośrednictwo między wirtualnym a rzeczywistym sprzętem. Dzięki nowoczesnym procesorom i dyskom SSD praca w maszynie wirtualnej jest niewiele wolniejsza niż w prawdziwym systemie. Trzeba jednak iść na ustępstwa, zwłaszcza w dziedzinie grafiki 3D. Pomimo wsparcia dla DirectX 10, OpenGL 3.3 (VMware) lub DirectX 9, OpenGL 3.0 (VirtualBox), wydajność hiperwizora nie jest wystarczająca, aby zapewnić szybką grafikę 3D w grach komputerowych czy benchmarkach.

Podczas konfigurowania wirtualnego komputera można jeszcze dostosować jego parametry, np. pamięć RAM, liczbę rdzeni procesora, dźwięk, kartę sieciową czy dysk twardy. Oba programy oferują tu wiele opcji, choć mają nieco inny wygląd i szczegóły w funkcjach.

Interfejs VMware Player jest nieco łatwiejszy w obsłudze dla nieprofesjonalistów, ale też nie oferuje nigdzie takiego bogactwa funkcji jak VirtualBox, co wyraźnie pokazuje nasza tabela porównawcza.

* Informacje o rozszerzeniach dla gości

W obu wirtualizatorach można uruchomić prawie wszystkie systemy operacyjne. Nie ważne czy MS-DOS, Windows 3.1, Windows XP, Windows 7, Windows 10 czy obecne serwery Windows. VMware i VirtualBox nadają się również do wielu systemów Linux, FreeBSD, Netware czy Solaris. W tym ostatnim można również uruchomić OS/2 i Mac OS X jako systemy gościnne.

3.1 Wirtualne dyski twarde jako magazyn danych

Dane maszyny wirtualnej są przechowywane na wirtualnych dyskach twardych. Oba wirtualizatory rozumieją format VMDK, VirtualBox również VEDI, VHD (format plików Hyper-V) i HDD Parallels Desktop. Oba wirtualizatory mogą tworzyć wirtualny dysk twardy dynamicznie lub o stałym rozmiarze. Wariant dynamiczny pozwala na początku zaoszczędzić przestrzeń dyskową, natomiast stały rozmiar zajmuje na początku dostarczoną przestrzeń dyskową. Ten drugi wariant może być interesujący w przypadku dysków twardych, aby zapobiec fragmentacji wirtualnego dysku twardego, ale nie przynosi to żadnych korzyści w przypadku dysków SSD, ponieważ SSD dystrybuuje dostępy do zapisu niezależnie i fragmentacja nie stanowi problemu.

VirtualBox oferuje również możliwość adresowania współdzielonej pamięci masowej (na przykład iSCSI) i przechowywania tam danych zamiast na dyskach lokalnych. Jednak inicjator iSCSI musi być najpierw podłączony do celu iSCSI do maszyny wirtualnej poprzez linię poleceń.

3.2 Połączenie sieciowe

VirtualBox oferuje cztery tryby pracy dla połączenia sieciowego.

• W trybie NAT maszyna wirtualna wykorzystuje połączenie sieciowe hosta jako wirtualny router. VM może komunikować się z internetem, ale nie jest dostępna w sieci.
• W przeciwieństwie do czystego trybu NAT, NATNetwork pozwala również na komunikację maszyn wirtualnych między sobą.
• Bridged natomiast umieszcza VM w sieci jako wirtualny komputer z własnym interfejsem sieciowym jak każde inne urządzenie. VM jest więc pełnoprawnym członkiem aktualnej sieci i może być osiągalna zarówno w sieci lokalnej, jak i przez Internet (o ile router tego nie zabrania).
• Z kolei tryb Host Only umożliwia jedynie komunikację pomiędzy hostem a gościem i oddziela maszynę wirtualną od reszty sieci.

VMware zna tylko trzy tryby pracy, ale łączy NAT i NAT Network. Ponieważ VMware Player umożliwia wykonanie tylko jednej maszyny wirtualnej, komunikacja między maszynami nie odgrywa roli.

3.3 Snapshoty i klony

VirtualBox może w każdej chwili zapisać migawkę maszynywirtualnej. Wszystkie zmiany po tym punkcie zapisu mogą być później odrzucone. Jest to bardzo praktyczne, zwłaszcza przy testowaniu programów i ustawień. VMware oferuje tę praktyczną funkcję tylko w Workstation Pro.

Kolejną funkcją jest klonowanie maszyn wirtualnych. Pozwala to na stworzenie klonu systemu operacyjnego z dowolnego punktu backupu. VirtualBox może stworzyć samodzielny klon lub klon połączony. W drugim wariancie sklonowany system operacyjny wykorzystuje dane pierwszej maszyny wirtualnej i uzupełnia je o nowe dane sklonowanej maszyny wirtualnej. Przykładem może być sytuacja, w której instalujesz Windows 10 w maszynie wirtualnej, a następnie tworzysz klon, na którym instalujesz Office 365. Ta procedura pozwala zaoszczędzić miejsce w pamięci masowej, ponieważ bazowy Windows jest używany tylko raz dla obu maszyn wirtualnych. Wadą jest jednak to, że źródłowa maszyna wirtualna musi być zawsze obecna.

Do klonowania VMware odsyła również do Workstation Pro, który jest płatny, a w wariancie Player nie posiada tej funkcji.

3.4 Rozszerzenia dla gości i narzędzia VMware

Nie wszystkie funkcje są dostępne bezpośrednio po zainstalowaniu systemu operacyjnego w maszynie wirtualnej. Zarówno VirtualBox, jak i VMware Player wymagają dodatkowej instalacji sterowników w systemie gościa.

W VirtualBox pakiet ten nazywany jest rozszerzeniem dla gościa, ale jest również nazywany pakietem rozszerzeń lub dodatkiem dla gościa.

W poradniku Jak zainstalować rozszerzenie dla gości VirtualBox dowiesz się, jak zainstalować i skonfigurować rozszerzenie dla gości VirtualBox.

VMware nazywa ten pakiet VMware Tools. Oba pakiety oferują dalsze funkcje, takie jak folder współdzielony, który służy jako folder wymiany między hostem a gościem.

Współdzielony schowek, ulepszone wyjście graficzne czy obsługa USB 3.0 to kolejne elementy rozszerzeń dla gości. VirtualBox oferuje również inne funkcje, jak np.

• Intel PXE boot
• Szyfrowanie dysku twardego za pomocą AES
• Obsługa protokołu VirtualBox Remote Desktop Protocol (VRDP)

Dzięki obsłudze USB, która jest już możliwa w VMware bez rozszerzeń dla gości, można połączyć urządzenia USB podłączone do hosta z maszyną wirtualną, a tym samym korzystać z zewnętrznych dysków twardych, pamięci USB, drukarek, skanerów i wielu innych w drugim systemie operacyjnym, o ile dostępne są tam odpowiednie sterowniki.

Zarówno VirtualBox, jak i VMware Player mogą bezpośrednio podłączać lub odłączać urządzenia USB poprzez ikony w oknie programu.

4) Hyper V jako alternatywa?

Windows 7 zawierał już wirtualizator z Virtual PC, który wraz z Windows 8 został zastąpiony przez Hyper-V. Hyper-V jest również dołączony do Windows 10 edycji Professional, Education i Enterprise, a także Windows Server i może dotrzymać kroku prezentowanym tu VirtualBox i VMware Player pod względem wydajności i podstawowych funkcji oraz oferuje tę zaletę, że hypervisor jest bezpośrednio zintegrowany z systemem operacyjnym. Oznacza to, że dostępne są takie funkcje Hyper-V jak dynamiczne zarządzanie pamięcią, dzięki którym maksymalna przydzielona pamięć nie jest wykorzystywana bezpośrednio, jeśli maszyna wirtualna aktualnie jej nie potrzebuje.

W porównaniu z VirtualBoxem i VMware Playerem, obsługa Hyper-V nie jest całkiem przystępna. Maszyny wirtualne można tworzyć i zarządzać za pośrednictwem Hyper V Managera, który bardzo przypomina konsole Windows Server.

Funkcje takie jak korzystanie z zewnętrznego sprzętu, jak drukarki czy inne urządzenia USB, muszą być najpierw aktywowane w uciążliwy sposób.

W artykule Hyper-V w Windows 10: Jak zainstalować i używać wirtualizatora, wyjaśniliśmy szczegółowo, jak zainstalować wirtualizator, skonfigurować go jako hosta i uruchomić systemy gości w maszynie wirtualnej.

5 VirtualBox vs VMWare – nasza rekomendacja

Zarówno VirtualBox jak i VMware Player to bardzo dobre wirtualizatory. Działanie jest różne, ale oba produkty są nowoczesne, choć bardziej podoba nam się interfejs i działanie VMware Player. Jednak jego interfejs jest dostępny tylko w języku angielskim.

Niestety, zakres funkcji wyraźnie pokazuje, że VMware mocno ograniczył darmową wersję. Wykonywanie tylko jednej maszyny wirtualnej naraz i brak praktycznych snapshotów sprawiają, że VMware Player jest interesujący tylko dla użytkowników, którzy chcą w kółko uruchamiać konkretną maszynę wirtualną, ale poza tym radzą sobie bez dalszych opcji.

Dla użytkowników prywatnych, w walce VirtualBox vs VMware VirtualBox jest więc naszym zdaniem lepszym pakietem ogólnym.